‘I can’t explain this feeling that I’m feeling’

Bakit ganun? Galit ako sayo pero parang na gi-guilty ako? Ba’t di kita pinag-explain? Bakit ako nag-sosorry sayo? At ay hinayupak, nag-i-love-you-as-a-friend pa ko sayo? Ba’t di ko ba sinagot mga tawag mo? Bakit nag-aassume akong may gusto ka sakin? Bakit ako nasasaktan pag ikaw ang pinag-uusapan?

Hindi ko maalala na iniyakan kita ng dahil sa ganitong feeling. Iba yun eh. SELOS. Tas ngayon nakakalimutan na kita, bigla kang nagparamdam, Bigla kang kumibo, at parang bigla kang bagong tubong kabote. Kung saan saan at kahit anong oras, yung oras kung kelan kala ko “I’m so over you!”

Napapaka-unfair mo Tom. Hindi ka man lang nag excuse. Naaway na kita’t lahat lahat di ka pa rin tumitigil na gambalain ako? Ano bang problema mo? Sabihin mo lang kun may gusto ka ba saken?! MAHIRAP MAG ASSUME LALO NA KUNG ALAM KONG HINDI NAMAN KA-ASSUME-ASSUME! Pwede mo namang sabihing hanggang bestfriend lang kasi kahit yun lang sabihin mo tanggap ko na yun. Okay na yun sakin. At dun tayo magiging okay.

Sa totoo lang wala na kong gusto sayo. Masaya sa feeling. Wala ng spark at Wala ng kilig. Hindi na bago sakin ang iChat mo at iMessage. Nasanay na kon lagi mong iniiwasan kaya suguro ganun. Kaya, Kahit sabihin pa ng mga kaibigan kong may konti pa rin, syempre friendship nalang yun. Alam mo naman kung gaano ko pinahalagahan ang kakaibigan natin, higit pa sa pagpapahalaga ko kay? :-X

Hindi ako galit sayo, kundi sa sarili ko. Hindi ko lang siguro matanggap na dati ‘kayang-kaya kong ipagpalit sila ng dahil lang sayo’ Ang sama ko diba? Ang sama sama ko. Nagtatampo lang ako sayo kasi hindi mo ako kayang pakinggan? Kailangan ba ako lagi MALI? Kailangan ba ako laging UMINTINDI? Ayoko ng ganun.

Ayokong maging plastic at lalong ayokong maging prangka at baka ano masabi ko sayo pero isa lang ang gusto ko, ayokong magsinungaling sayo kung anong totoo kong nararamdaman nung mga time na yun. Masakit man pero nakakagaan ng loob sabihin ang lahat ng hinanakit ko. Sorry. I love you as a friend. Thank you.

Si DMJ. Kasi kinikilig ako sa kanya? Hehehehe. Di ko alam kung bakit pero ay ewan. Oo, may crush ako sa kanya pero hanggang dun nalang yun? Ekekek. Hihihi. Pagpasyensyahan nyo na po ako. Hahahaha. Aba, laking tulong ang kagwapuhan nya nung inaantok ako. HAHAHA. Shhhh :D

About Youth For Life :D

Nung una kala ko talaga nako ang hirap. Ay baka sunugin ako dyan. Super na di ko na kaya. Mag-isa lang ako. Gusto ko ng umuwi. Nakaka-OOP. Please lang? Pero lahat yun nag-bago simula nung time na si GOD mismo yung gumawa ng paraan para kayanin ko. Nag-youth camp kasi ako sa Bugarin Pililla, Rizal. So stressed ako nun dahil wala kong kakilala bukod sa kaklase ko dati na si Victor. Pag dating ko palang dun sa place, napaisip na ko kagad.. Kakayanin ko ba to? Pero OO, kinaya ko. Ngayon member na ko ng YFL Family. Masaya ako. Masayang masaya. Marami akong gustong pasalamatan. Lahat sila. At ang nag-iisang inspiration ko, si GOD. :D

That week.

Eto pa yata yung week na umuwi yung mommy ko. Kala ko talaga pahirap yung magiging days ko neto kasi you know. If you get what I mean. It’s just really hard for me adjust everything. Ganun yun eh. Pero yung stay ni mommy dito ay okay naman. Hindi ako nagugutom. Buhay prinsesa ako. Hahaha. Puro pagkain at pabili ng kahit ano. Puro gastos rin. So yun. Share langs. Tas yun nga namimiss ko na rin si Mommy. :”( Pero okay na rin. Para sakin rin naman lahat to. :”)

U want kiss? I’ll give you one with extra piece of pizza! :-* :P